Rozległo się głośne tupanie. Z jaskini wylazł wielki bladozielony smok, otworzył paszczę i…
-Stój!- krzyknął Kuba. –Nie widzisz, że jestem ciężko strawny?
-Co Ty mówisz? –zdziwił się smok.
Brzuchodrap wyglądał groźnie, ale należał do smoków o bardzo małym rozumku.
-Spójrz tylko na siebie – powiedział Kuba. – Masz okropny kolor łusek! Masz worki pod oczami! I strasznie kopcisz!
Brzuchodrap powąchał czarny dym, który wylatywał mu z paszczy, i prychnął z obrzydzeniem.

-Pfuj! – powiedział. – To prawda, udusić się można.
-Nie wiedziałeś, że dzieci są ciężko strawne? –zdziwił się Kuba.
-Ona też? –smok kiwnął głową w stronę Ani, która właśnie wyszła z jaskini.
-Oczywiście!- powiedział Kuba. – Ale nie martw się, Anka i ja nauczymy Cię jeść zdrowe jedzenie, Zaczniemy od pomidorów.
Smok ostrożnie wziął do paszczy czerwony plasterek i skrzywił się, jakby to była cytryna.
-Zaraz zwymiotuje – wymamrotał.
-Przestań zachowywać się jak dzidziuś! – oburzył się Kuba. –Ma cię zaprowadzić do żłobka?
-Nie chcesz być zdrowy? – zdziwiła się Ania.
Brzuchodrap zawstydził się i połknął pomidor.
Od tej pory smok zupełnie się zmienił. Już po dwóch tygodniach umiał jeść wszystkie warzywa, owoce i kotleciki rybne. Całkiem przestał kopcić, a kiedy nadeszła zima, zamieszkał w przedszkolnej kuchni. Na jego gorącym brzuchu panie rozgrzewały dzieciom zupę.
A kiedy przychodzi wielki mróz, Brzuchodrap chucha na kaloryfery.
To dlatego są gorące przez cały dzień!

Bajka o Kubie i smoku brzuchodrapie

Dawno, dawno temu był sobie rycerz Kuba. Miał dopiero pięć lat, więc chodził do drugiej grupy rycerskiego przedszkola.
Pewnego dnia trochę się spóźnił. Kiedy wszedł na salę, wszyscy siedzieli już przy śniadaniu. Brakowało tylko Ani Łokietek.

-A gdzie jest moja przyjaciółka? – spytał Kuba.
Pani zakryła twarz rękami i powiedziałam, że Anię porwał smok, który mieszka w ciemnej jaskini, za szopą z narzędziami.
Nikt nie miał odwagi tam pójść! Ten smok był naprawdę przerażający, a nazywał się Brzuchodrap.
-Ja uratuję Anię łokietek! – postanowił Kuba.
Wszyscy bardzo się ucieszyli i zaczęli proponować mu broń: miecze, pistolety…
-O nie, dziękuję! – powiedział chłopiec. – Poproszę tylko o oswojacz. To taki przyrząd do oswajania smoków!
Pani nigdy nie słyszała o czymś takim. Obiegła kilka najbliższych sklepów, ale wszędzie jej mówiono:
-Bardzo nam przykro. Nie mamy oswaja czy. Może w następnym tygodniu…
-Trudno – powiedział Kuba. Wezmę pomidor.
Włożył do kieszeni duży czerwony pomidor i wyruszył w drogę. Za szopą z narzędziami było ciemno i ponoru. Kuba poszedł do jaskini.
-Ho-ho-ho ! – ZAWOŁAŁ
Każdy przedszkolak wie, że Ho-ho-ho to najgroźniejszy rycerski okrzyk.

Bajka jako gatunek literacki

Za pierwszego twórcę bajek uchodził legendarny Ezop, żyjący w VI w. p.n.e. niewolnik, pochodzący z Frygii lub Tracji. Nie mogąc mówić o pewnych rzeczach wprost, posługiwał się ponoć językiem pełnym alegorii i symboli, piętnując 0 pod postaciami zwierzęcymi- ludzkie wady charakteru.
Współcześnie bajką nazywamy utwór epicki niewielkiej objętości, mający charakter dydaktyczno-moralizatorski, czyli realizujący podwójne założenie: po pierwsze mający bawić czytelnika, po drugie ? czegoś go nauczyć, przekazać jakąś prawdę uniwersalną o otaczającym świecie. W typowej bajce spostrzeżenie natury etycznej zilustrowane jest najczęściej odpowiednim przykładem- często alegorycznym, przy wykorzystaniu tzw. konwencji maski, zwłaszcza maski zwierzęcej. Konwencja maski polega na ukazaniu pod postaciami zwierząt ludzi, ich cech charakterologicznych, najczęściej zaś wad, słabości, głupoty. Charakterystyczną cecha maski zwierzęcej jest jej konwencjonalność, co oznacza, że każde z pojawiających się w bajce zwierząt oznacza jakąś stała cechę charakteru np. lis- chytry, zając ? tchórz itp.

Bajki zaliczamy do literatury dydaktycznej, czyli takiej, która powinna przekazywać czytelnikom użyteczne prawdy i wiadomości, zalecenia i przestrogi moralne, wreszcie wskazówki postępowania. Zadaniem utworów realizujących cele jest wskazywanie ideałów i wzorców godnych naśladowania, modeli życia godziwego, pouczeń ideologicznych i etycznych. Czytelnik nie powinien mieć żadnych wątpliwości odnośnie tego, czy wskazywany przykład jest pozytywny czy negatywny, dlatego tworzący w nurcie literatury dydaktycznej często sięgają po wyraźne i sugestywne obrazy, mające już same w sobie stanowić przestrogę dla odbiorcy. Ze względu na swą krótką i wyrazista formę, przystępną treść oraz obecność morału, bajka stanowi doskonały nośnik treści dydaktycznych.

Wśród licznych bajek Ignacego Krasickiego warto zwrócić uwagę na kilka, w których dydaktyzm widoczny jest najwyraźniej. Oto bajka Kulawy i ślepy, w której dwaj pomagający sobie nawzajem kalecy postanawiają zamienić się rolami. Teraz drogę wskazuje ślepiec, co ?jak łatwo przewidzieć- kończy się dla obu tragicznie. Czytelnik otrzymuje czytelne przesłanie w zamykającej utwór poincie: ?I ten winien, co kijem bezpieczeństwo mierzył, i ten co bezpieczeństwa głupiemu zawierzył.?